Mangrovebossen verschuiven niet automatisch mee met veranderende klimaatzones

8 augustus 2024

In een recente publicatie werkte het team van Professor Tom Van der Stocken van de onderzoeksgroep Ecology, Biodiversity, and Genetics van de Vrije Universiteit Brussel (VUB) samen met collega-onderzoekers van de UCLA, Moss Landing Marine Laboratories, de Universiteit van Michigan en NASA’s Jet Propulsion Laboratory om beter te begrijpen hoe mangrovebossen aan de westkust van Noord-Amerika onderhevig zijn aan klimaatverandering.

“De verspreiding van veel soorten op aarde wordt beïnvloed door temperatuur, wat de poolwaartse verschuiving of uitbreiding van soorten in een opwarmend klimaat verklaart”, aldus Van der Stocken. “Die poolwaartse verschuiving zien we ook voor mangrovebossen, maar we stellen ook vast dat er plaatsen zijn waar dit niet even snel of niet gebeurt, zoals aan de westkust van Noord-Amerika”.

Mangrovebossen zijn erg productieve kustecosystemen die voorkomen in tropische en subtropische gebieden. Omdat ze zich bevinden in de intergetijdenzone, op de overgang tussen het land en de zee, bieden ze bescherming tegen kusterosie, maar ze ondersteunen ook in hoge mate biodiversiteit en dragen in belangrijke mate bij aan koolstofopslag.

De studie toont aan dat waar klimaatverandering in verschillende regio’s leidt tot poolwaartse verschuiving van mangrovebossen, deze uitbreiding aan de westkust van Noord-Amerika vandaag wordt gelimiteerd door oceaanstromen. “Om nauwkeurige voorspellingen te kunnen maken, moeten we de soortspecifieke verspreidingskenmerken in rekening nemen”, legt Van der Stocken uit. “We maken gebruik van geavanceerde simulaties om te begrijpen hoe de zaden en vruchten van mangroves via oceaanstromen nieuwe gebieden kunnen koloniseren.” Voor de simulaties maakte het team gebruik van de data van het Estimating the Circulation and Climate of the Ocean (ECCO) Consortium.

Het team benadrukt de integratieve en holistische aanpak van het onderzoek, waarbij verschillende wetenschappelijke disciplines samenkomen om de huidige en toekomstige verspreiding van soorten te begrijpen.

"Het is als een Sherlock Holmes-mysterie waarbij we relevante processen en mechanismen trachten te identificeren en integreren om op die manier de distributie van soorten en hun interactie met klimaatverandering beter te begrijpen”, besluit Van der Stocken.